Wat een ezel met je doet

Vrijdag was het over en out voor Tinne. Op haar favoriet moment van de dag (etenstijd natuurlijk) zakte ze in elkaar en was ze niet meer. Meer dan 9 jaar maakte ze deel uit van ons gezin en konden wij genieten van haar eigenzinnigheid. Omdat wij haar zo hard gaan missen, schreef ik deze ode….

img_5333

Levend trouwcadeau

Mijn zus en schoonbroer hadden 9 jaar geleden wel een hele leuke ervaring in petto. Een koppel ezels, Tinne en Otje respectievelijk moeder en dochter, kregen wij als trouwcadeau. De bijhorende boodschap “Omdat je een ezel moet zijn om te trouwen!” maakte het helemaal af. Sindsdien maken de dames deel uit van onze buurt. Vanuit het keukenraam konden wij hun gekke toeren maar ook hun vele rustmomenten bewonderen. Als de buurvrouw  wat oud brood had en op haar vingers floot, kwamen ze keer voor keer heel snel aangerend. Om dan nog maar te zwijgen van de keren dat wij in het holst van de nacht arriveerden en Tinne en Otje met hun gebalk het aan de ganse buurt lieten weten.

 

Lovers op bezoek
De 2 madammen kregen meermaals een lover op bezoek. Die romantiek leidde 12 maanden later (de fameuze ezelsdracht)  tot schitterende veulentjes met al even schitterende namen als Kamiel, Baziel, Brésilienne,…Wie dom met een ezel associeert, heeft het mis. Vergeleken met een paard vind ik een ezels veel socialer en misschien wel intelligenter. Ze zijn in de eerste plaats nieuwsgierig. Als ze iets ongewoons vaststellen, laten ze dit snel weten en kan je hun gebalk vanop ruime afstand horen. Daarnaast is een ezel ook makkelijk in onderhoud en sterk. Een grote weide met vers gras in de zomer en wat extra hooi en voeder in de winter en ze zijn content.

Samen in De Standaard

Haar karakterkop en natuurlijke nieuwsgierigheid maakten Tinne tot een geweldig fotomodel. Liep je op de weide volgde zij beslist jouw spoor. Appels plukken, noten rapen,…waren uitgelezen momenten om het fototoestel boven te halen. Tinne was ook ieders vriend. Tijdens verjaardagsfeestjes werd er steevast een fotomomentje met haar ingelast. Meerdere keren stal ze de show door net op het fotomoment haar gekste bek boven te halen.  Het toppunt van haar roem beleefde Tinne in 2012 toen een fotograaf van De Standaard ons vereeuwigde.  Sinds het leuke artikel over foodbloggers en hun spreekwoordelijke mosterd werd ik voortaan “die foodblogger met ezels”.

img_1690

Bedankt Tinne ! Je was de coolste ezel die ik kende. Wij gaan je missen en beloven je heel goed te zorgen voor Otje én Brésilienne! Hopelijk krijg je hierboven veel wortels en ander lekkers voorgeschoteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s